همه‌ی اخبار

قورباغه در آب جوش؛ آیا ایران برای شکستن محاصره دریایی ایالات متحده آماده می‌شود؟ به لحظه‌ای سرنوشت‌ساز نزدیک می‌شویم؟

اکوایرانلحن: منفیتأیید نسبی

ممکن است تهران در حال آماده‌سازی برای به چالش کشیدن محاصره باشد. منطق کار کاملاً روشن است: اگر یک نفتکش ایرانی بتواند با موفقیت عبور کند، کارایی محاصره تضعیف خواهد شد؛ و اگر نیروهای ایالات متحده آن را متوقف کرده یا به آن حمله کنند، تهران بهانه‌ای مستقیم برای تلافی‌جویی خواهد داشت.

اکوایران: تقویت حضور نظامی واشنگتن در منطقه در شرایطی صورت می‌گیرد که آمریکا در ظاهر همچنان تأکید دارد قصدی برای ازسرگیری عملیات نظامی گسترده ندارد و به دنبال ادامه اعمال فشار بر ایران از طریق محاصره اقتصادی است. مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، در تاریخ ۱۰ نوامبر گفت: «اگر بتوانیم از طریق ابزارهای اقتصادی و فشار اقتصادی به همان هدف برسیم، نیازی به انجام حملات نظامی نداریم.»

با این حال، به نوشته میدل‌ایست آی، تقویت حضور نظامی آمریکا نشان می‌دهد که محاصره اقتصادی‌ای که واشنگتن از ۱۴ ژوئیه علیه ایران اعمال کرده، در آینده نزدیک تهران را به تسلیم وادار نخواهد کرد. حملات هفته اخیر در منطقه خلیج فارس ظرفیت ایران برای پاسخ به تهدیدات ایالات متحده و تمایل آن به انجام این کار را برجسته کرده است.

جایگزینی استراتژی با تاکتیک؟

به گفته عمر اوزکیزیلجیک، عضو ارشد غیرمقیم شورای آتلانتیک: «دولت آمریکا با استفاده از ابزارهای نظامی می‌تواند به پیروزی‌های تاکتیکی دست پیدا کند، اما هیچ پیروزی تاکتیکی نمی‌تواند اشتباهات راهبردی را جبران کند. دولت ترامپ در موقعیت بسیار دشواری قرار گرفته است؛ زیرا تلاش می‌کند قدرت نظامی خود را به رخ بکشد و با اعمال فشار شدید، ایران را به پذیرش توافق وادار کند. اما اشتباه محاسباتی راهبردی این دولت از همان روز نخست این جنگ، اصلی‌ترین مانع تحقق خواسته‌های ترامپ در ایران است. دولت آمریکا با استفاده از ابزارهای نظامی قادر به کسب پیروزی‌های تاکتیکی است، اما هیچ پیروزی تاکتیکی نمی‌تواند اشتباهات راهبردی را جبران کند».

مقام‌های تندرو و طرفدار رویکرد نظامی در واشنگتن و اسرائیل از دونالد ترامپ می‌خواهند حملات به ایران را از سر بگیرد؛ این در حالی است که برنامه‌ریزان نظامی آمریکا هشدار می‌دهند اگر وضعیت بن‌بست تا سال جدید میلادی ادامه پیدا کند، نیروهای آمریکایی با خطر فرسودگی و فشار بیش از حد مواجه خواهند شد.

یکی از مهم‌ترین اشتباهات راهبردی ترامپ، تصمیم او برای اعتماد بیشتر به اطلاعات ارائه‌شده از سوی رهبران اسرائیل نسبت به ارزیابی‌های مشاوران خودش بود. اشتباه دیگر این بود که تصور می‌کرد یک کارزار هوایی کوتاه به‌تنهایی می‌تواند ایران را به تسلیم وادار کند. اکنون به اعتقاد اکثر تحلیلگران، دور دیگری از درگیری‌ها احتمالاً نتایج متفاوتی به همراه نخواهد داشت. کشورهای حاشیه خلیج فارس نیز می‌دانند که ازسرگیری جنگ می‌تواند بیشترین آسیب را به آن‌ها وارد کند. اما، اوزکیزیلجیک خاطرنشان کرد: «با این حال، کشورهای حاشیه خلیج فارس، به‌جز در عرصه دیپلماسی و استفاده از نفوذ خود بر دولت ترامپ، فضای مانور چندانی ندارند».

معضل اصلی واشنگتن

به گفته حمیدرضا عزیزی، تحلیلگر ارشد مسائل ایران در گروه بین‌المللی بحران: «محاصره و تحریم‌ها هم‌اکنون هزینه‌های سنگینی بر ایران تحمیل می‌کنند و به نظر می‌رسد واشنگتن معتقد است گذر زمان به سود آن عمل می‌کند. اما میان تضعیف اقتصادی ایران و وادار کردن تهران به دادن امتیازات سیاسی، تفاوت مهمی وجود دارد. هیچ دلیلی وجود ندارد که تصور کنیم تهران صرفاً به این دلیل که شرایط اقتصادی رو به وخامت می‌رود، آماده پذیرش خواسته‌های آمریکا است».

به گفته عزیزی، افزایش حضور نظامی آمریکا در اطراف ایران می‌تواند دیپلماسی مبتنی بر فشار واشنگتن را تقویت کند؛ زیرا از یک سو تهدید معتبر حملات بیشتر را حفظ می‌کند و از سوی دیگر، برای این احتمال آماده می‌شود که ایران برای شکستن محاصره، سطح درگیری نظامی را افزایش دهد. این اقدام همچنین نشان‌دهنده محدودیت‌ها و عدم قطعیت‌های راهبرد فشار اقتصادی واشنگتن است.

دیوارنگاره با موضوع جنگ در میدان ولی‌عصر تهران، نوامبر 2026/ عکس از خبرگزاری فرانسه

عزیزی گفت: «بنابراین، دور دیگری از حملات می‌تواند عزم تهران برای پاسخ‌گویی و انتقام را تقویت کند و احتمالاً دامنه رویارویی را به سراسر منطقه و حتی فراتر از آن گسترش دهد. این مسئله، معضل اصلی واشنگتن است: آمریکا توانایی نظامی وارد کردن خسارات عظیم به ایران را دارد، اما این توانایی لزوماً به معنای قدرت وادار کردن تهران به پذیرش شروط آمریکا نیست. بدون داشتن یک هدف سیاسی واقع‌بینانه و راهبرد دیپلماتیک معتبر برای خروج از بحران، اقدام نظامی مجدد خطر طولانی‌تر کردن درگیری را به همراه دارد، نه حل‌وفصل آن را».

بستن روزنه احتمالی؟

در این وضعیت، الجزیره می‌نویسد، ارتش ایالات متحده محاصره دریایی ایران را تشدید کرده و هشدار داده کشتی‌هایی که از طریق انتقال محموله از یک کشتی به کشتی دیگر، محموله‌های ایرانی را دریافت می‌کنند، با اقدام نظامی مواجه خواهند شد. فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) روز چهارشنبه در اطلاعیه‌ای اعلام کرد کشتی‌هایی که محموله‌هایی را از کشتی‌های بارگیری‌شده در بنادر ایران یا در امتداد سواحل این کشور دریافت می‌کنند، ممکن است به‌عنوان کشتی‌هایی که در حال «دور زدن محاصره» هستند، تلقی شوند.

این اقدام با هدف بستن یک روزنه احتمالی انجام شده است؛ روزنه‌ای که به برخی محصولات نفتی ایران اجازه می‌داد، با وجود محاصره بنادر و صادرات نفتی ایران از سوی واشنگتن از اواسط ماه ژوئیه، همچنان به بازارهای بین‌المللی برسند. این تحولات در شرایطی رخ می‌دهد که تهران به دنبال راه‌هایی برای احیای صادرات نفت خود است و بارها نسبت به پاسخ تلافی‌جویانه در برابر حمله به کشتی‌های ایرانی هشدار داده است.

شناورها در تنگه هرمز، مُسندم عمان، ۱۷ نوامبر ۲۰۲۶/ عکس از رویترز

تحلیلگران معتقدند اگرچه شکستن محاصره از نظر نظامی محاصره امر کم‌تر محتملی است، اما ممکن است تهران تلاش کند اجرای آن را از نظر سیاسی و اقتصادی برای واشنگتن پرهزینه کند؛ اقدامی که خطر گسترش رویارویی منطقه‌ای را افزایش می‌دهد. به گفته آندریاس کریگ، دانشیار مطالعات امنیتی در کینگز کالج لندن: «این سناریو بالقوه یکی از خطرناک‌ترین حالت‌های تشدید تنش است که طی هفته‌های اخیر شاهد آن بوده‌ایم».

به گفته راب گایست پینفولد، مدرس امنیت بین‌الملل در کینگز کالج لندن، واشنگتن به دنبال پاسخ دادن به حملات اخیر ایران به کشورهای حاشیه خلیج فارس، به‌ویژه بحرین، است؛ بدون آنکه وارد یک تشدید نظامی گسترده دیگر شود. آمریکایی‌ها تصمیم گرفته‌اند به‌جای بازگشت به استفاده مستقیم از نیروی نظامی یا آغاز یک کارزار نظامی جدید، از محاصره به‌عنوان راهی برای شکست دادن ایران و کشاندن این کشور به پای میز مذاکره استفاده کنند».

محاصره شکستنی است؟

مقام‌های ایرانی هنوز واکنش مستقیمی به اعلامیه سنتکام نشان نداده‌اند، اما تهران بارها نسبت به تلاش‌های آمریکا برای محدود کردن تجارت ایران هشدار داده است. خبرگزاری فارس، روز چهارشنبه مقاله‌ای منتشر کرد که در آن پیشنهاد شده بود گروهی از نفتکش‌ها برای شکستن محاصره از آن عبور کنند. در این مقاله همچنین تهدید شده بود که در صورت مداخله نیروهای آمریکایی، زیرساخت‌های انرژی منطقه هدف حملات تلافی‌جویانه ایران قرار خواهند گرفت.

به نظر می‌رسد ایران توانسته بخش‌هایی از محاصره را دور بزند، اما ازسرگیری صادرات نفت خام در مقیاس گسترده، چالش بسیار بزرگ‌تری محسوب می‌شود. پیش از آغاز جنگ آمریکا و اسرائیل در ماه فوریه، ایران روزانه حدود ۱.۵ تا ۲ میلیون بشکه نفت خام صادر می‌کرد که بخش عمده محموله‌های آن به چین فروخته می‌شد. خبرگزاری رویترز در ماه اکتبر گزارش داد که دست‌کم هشت نفتکش حامل گاز مایع نفتی ایران از ماه ژوئیه تاکنون خلیج عمان را ترک کرده‌اند. روز پنجشنبه نیز رویترز گزارش داد که یک کشتی در حال بارگیری نفت خام ایران از طریق انتقال محموله از یک کشتی به کشتی دیگر در خلیج فارس است. این خبرگزاری افزود اگر این محموله به مقصد برسد، ممکن است نخستین صادرات موفق نفت خام ایران از زمان برقراری مجدد محاصره آمریکا در ماه ژوئیه باشد.

دیوارنگاره‌ای با موضوع حمله موشک‌های ایرانی به یک کشتی آمریکایی، آوریل 2026/ عکس از نیویورک تایمز

با این وجود، کریگ معتقد است ایران توانایی‌های نظامی لازم برای به چالش کشیدن مستقیم محاصره را ندارد. او هشدار داد: «ایران می‌تواند بخش‌هایی از محاصره را دور بزند، اما نمی‌تواند به شکلی پایدار و از طریق نظامی آن را درهم بشکند. با این حال، نظارت و کنترل بر تک‌تک محموله‌ها، واسطه‌ها و انتقال‌های کشتی به کشتی، بسیار پیچیده‌تر از متوقف کردن نفتکش‌هایی است که از بنادر ایران خارج می‌شوند».

کریگ گفت شبکه‌های تجاری مستقر در کشورهای حاشیه خلیج فارس نیز در صادرات نفت ایران نقش داشته‌اند؛ از جمله از طریق انتقال محموله از یک کشتی به کشتی دیگر. با این حال، میزان دخالت رسمی دولت‌های منطقه در این شبکه‌ها همچنان مشخص نیست. بنابراین، محدودیت‌های جدید واشنگتن ممکن است با شرکای منطقه‌ای آن در خلیج فارس تنش ایجاد کند؛ کشورهایی که منافع تجاری‌شان لزوماً با سیاست تحریمی آمریکا همسو نیست. به گفته کریگ: «به نظر من، هدف ایران کمتر شکست فیزیکی محاصره و بیشتر این خواهد بود که اجرای آن را از نظر سیاسی و اقتصادی به اقدامی غیرقابل‌تحمل تبدیل کند. اعزام نفتکش‌ها برای به چالش کشیدن نیروهای آمریکایی ممکن است با هدف ایجاد یک رویارویی نظامی انجام شود، نه صرفاً تحویل نفت. با این حال، نباید اظهارات منتشرشده در خبرگزاری فارس را با یک طرح عملیاتی تأییدشده و رسمی اشتباه گرفت».

آستانه جدیدی از تشدید تنش؟

با این همه، تشدید محاصره احتمال رویارویی نظامی بیشتر میان واشنگتن و تهران را افزایش می‌دهد؛ به‌ویژه اگر نفتکش‌های ایرانی تلاش کنند محدودیت‌های آمریکا را نادیده بگیرند. کریگ هشدار داد که حمله آمریکا به یک کشتی ایرانی می‌تواند حملات تلافی‌جویانه ایران علیه زیرساخت‌های انرژی کشورهای حاشیه خلیج فارس را به دنبال داشته باشد و در نتیجه، کشورهای همسایه را بیش از پیش وارد درگیری کند. او افزود: «رویارویی بر سر نفتکش‌های ایرانی، آستانه جدیدی از تشدید تنش را ایجاد خواهد کرد؛ به‌ویژه اگر نیروهای آمریکایی یک کشتی را نابود کنند یا تلفات انسانی قابل‌توجهی به بار آورند».

کریگ خاطرنشان کرد ایران ممکن است در پاسخ، زیرساخت‌های انرژی کشورهای حاشیه خلیج فارس را هدف قرار دهد تا نشان دهد همسایگانش نمی‌توانند در شرایطی که تهران از بازارهای بین‌المللی محروم شده است، به صادرات نفت خود ادامه دهند. اوه گفت: «تنگه هرمز و باب‌المندب به جبهه‌های به‌هم‌پیوسته‌ای در تلاش برای بازگرداندن توازن هزینه‌های اقتصادی تبدیل خواهند شد». کریگ هشدار داد که چنین راهبردی ممکن است نتیجه معکوس داشته باشد و باعث دور شدن دولت‌های خلیج فارس از ایران شود؛ دولت‌هایی که در حال حاضر از واشنگتن می‌خواهند از آغاز یک حمله نظامی گسترده دیگر خودداری کند.

او گفت: «تناقض اساسی این است که واشنگتن معتقد است محاصره در حال نتیجه دادن است، در حالی که تهران به نقطه‌ای نزدیک می‌شود که ادامه وضعیت موجود از نظر اقتصادی برایش غیرقابل‌تحمل خواهد بود. «هرچه محاصره موفق‌تر عمل کند، انگیزه ایران برای تشدید تنش بیشتر می‌شود؛ زیرا در این صورت، ایران ترجیح می‌دهد به‌جای تحمل مداوم هزینه‌ها، سطح درگیری را افزایش دهد». کریگ در پایان هشدار داد: «خطر اصلی این است که عملیاتی که با هدف آزمودن میزان اراده و قاطعیت آمریکا طراحی شده، به جرقه‌ای برای آغاز یک جنگ منطقه‌ای تمام‌عیار دیگر تبدیل شود».

آیا ایران برای شکستن محاصره دریایی ایالات متحده آماده می‌شود؟

در این رابطه، حمیدرضا عزیزی، تحلیل‌گر مسائل ایران در گروه بین‌المللی بحران، نوشت: حسین محبی، سخنگوی سپاه پاسداران، اظهارات مهمی داشته که بینش‌های قابل‌توجهی درباره محاسبات نظامی فعلی تهران و رویکرد آن نسبت به مذاکرات با واشنگتن ارائه می‌دهد. نخست، او گفت که ایران پیش‌تر برد موشکی ۴۵۰۰ کیلومتری را به نمایش گذاشته است؛ اشاره‌ای که مشخصاً به جزیره «دیه‌گو گارسیا» مربوط می‌شود. این موضوع با توجه به گزارش‌های پیشین مبنی بر تلاش ایران برای هدف قرار دادن این جزیره در جریان «جنگ ۴۰ روزه»، اهمیت ویژه‌ای دارد. اگرچه گفته می‌شود آن موشک‌ها به مقصد نرسیدند، اما تهران اکنون آشکارا ادعا می‌کند که توانایی تهدید دارایی‌های نظامی ایالات متحده را در فواصلی بسیار دورتر از خلیج فارس، از جمله در اروپا، داراست. مهم‌تر از آن، محبی توصیف وضعیت کنونی به عنوان «نه جنگ، نه صلح» را رد کرد و استدلال نمود که ایران هم‌اکنون درگیر جنگ است و جنگ فرسایشی طولانی‌مدت را برنمی‌تابد. او اظهار داشت که این مناقشه باید به یک سرانجام قطعی برسد؛ یا در میدان نبرد، و یا از طریق پذیرش شروط تهران توسط واشنگتن.

این اظهارات باید در کنار گزارش‌هایی بررسی شود که حاکی از آمادگی ایران برای از سرگیری صادرات نفت، علی‌رغم محاصره دریایی ایالات متحده، هستند. خبرگزاری فارس در گزارشی هشدار داده که هرگونه تلاش برای متوقف کردن یک نفتکش ایرانی که آماده حرکت است، منجر به حملاتی علیه تأسیسات انرژی در شش کشور عضو شورای همکاری خلیج فارس خواهد شد. وب‌سایت تانکرترکرز نیز از انجام تدارکات برای از سرگیری صادرات نفت ایران خبر داده است.

نمایی از یک شناور جنگی در سواحل بندرعباس که هدف موشک ایالات متحده قرار گرفته است، ۹ سپتامبر ۲۰۲۶/عکس از خبرگزاری آناتولی

اگر این گزارش‌ها صحت داشته باشند، ممکن است تهران در حال آماده‌سازی برای به چالش کشیدن فعالانه این محاصره باشد. منطق کار کاملاً روشن است: اگر یک نفتکش ایرانی بتواند با موفقیت عبور کند، کارایی محاصره تضعیف خواهد شد؛ و اگر نیروهای ایالات متحده آن را متوقف کرده یا به آن حمله کنند، تهران بهانه‌ای مستقیم برای تلافی‌جویی خواهد داشت. چنین اقدامی همچنین نشان می‌دهد که ایران از پیش اندیشیده است که چگونه با نیروهای دریایی ایالات متحده مقابله کرده یا آن‌ها را بازدارد. به عبارت دیگر، به نظر می‌رسد تهران در پی به دست گرفتن ابتکار عمل نظامی است، در حالی که مسئولیت آغاز دور بعدی تشدید تنش‌ها را بر عهده واشنگتن می‌گذارد.

سخنان محبی در مورد احتمال انجام یک عملیات زمینی توسط ایالات متحده، این ارزیابی را تقویت می‌کند. او استدلال کرد که توانمندی‌های دفاعی ایران در عرصه زمینی به‌مراتب قوی‌تر از عرصه‌های هوایی یا دریایی است، و در عین حال، توانایی واشنگتن برای انجام عملیات‌های زمینی را زیر سؤال برد. این نشان دهنده یک برداشت گسترده‌تر در درون تشکیلات نظامی ایران است که ایالات متحده می‌تواند خسارت قابل توجهی وارد کند اما فاقد ابزار لازم برای وادار کردن ایران به تسلیم است.

به طور کلی، این اظهارات نشان می‌دهد که تهران به طور فزاینده‌ای متقاعد شده که زمان و استقامت نظامی به نفع موضع آن است، در حالی که دولت ترامپ با محدودیت‌های فزاینده‌ای برای تشدید بیشتر تنش‌ها روبرو است. پیامد فوری این ماجرا این است که ایران ممکن است دیگر حاضر نباشد در حالی که محاصره ادامه دارد، منتظر یک پیشرفت دیپلماتیک بماند. در عوض، به نظر می‌رسد که به طور فزاینده‌ای آماده است تا محاصره را مستقیماً به چالش بکشد و خطر رویارویی نظامی مجدد را بپذیرد. با این حال، خطر این است که اعتماد فزاینده تهران به محدودیت‌های واشنگتن ممکن است منجر به دست کم گرفتن خطر واکنش نظامی بسیار قوی‌تر ایالات متحده شود، واکنشی که می‌تواند خسارات ویرانگری به زیرساخت‌های انرژی ایران وارد کند و اقتصاد از قبل در حال رکود آن را بیش از پیش تضعیف کند.

بازگشت به اصل بنیادین؛ گذار از «تشدید تنشِ واکنشی و سنجیده» به «تشدید تنشِ کنش‌گرانه و تهاجمی»

دنیس سیترونوویچ، تحلیل‌گر اندیشکده امنیت ملی هم در یادداشتی نوشت: شکی نیست که فشار اقتصادی بر ایران بسیار سنگین است و تصمیم اخیر ایران برای تلاش جهت اعزام نفت‌کش‌ها با وجود این محاصره، گواهی بر این مدعاست. اما مشکل آمریکا همچنان به قوت خود باقی است: هرگاه ایران ناچار شود میان «تسلیم» و «تشدید تنش» یکی را انتخاب کند، گزینه دوم (تشدید تنش) را برمی‌گزیند.

تهران همچنان بر اساس اصل بنیادین خود عمل می‌کند: «اگر ما نتوانیم نفت صادر کنیم، هیچ‌کس دیگری هم نخواهد توانست.» پس از ماه‌ها حمله به نفت‌کش‌ها و ایجاد اختلال در رفت‌وآمد دریایی، به نظر می‌رسد ایران آماده می‌شود تا این اصل را به شیوه‌ای بسیار مستقیم‌تر و خطرناک‌تر به محک آزمایش بگذارد. حتی اگر توانایی ایران برای مختل کردن صادرات نفت خلیج [فارس] تضعیف شده باشد، بعید است تهران راهبرد بنیادین خود را کنار بگذارد. در عوض، این کشور به دنبال روش‌های جایگزینی خواهد بود تا به رقبای خود هزینه تحمیل کند و اطمینان حاصل نماید که اعمال محدودیت بر صادرات نفت ایران، برای کل منطقه پیامد و هزینه به همراه خواهد داشت. ممکن است روش‌ها تغییر کنند، اما هدف راهبردی ثابت می‌ماند: ایران وضعیتی را نمی‌پذیرد که در آن دیگران بتوانند نفت صادر کنند، اما خودش از این امکان محروم باشد.

تجمعی در میدان انقلاب تهران، 3 نوامبر 2026/ عکس از خبرگزاری فرانسه

علاوه بر این، تصمیم ایران — اگر واقعاً اجرایی شود — نشان‌دهنده تغییری مهم در الگوی رفتاری تهران است: گذار از «تشدید تنشِ واکنشی و سنجیده» به «تشدید تنشِ کنش‌گرانه و تهاجمی»؛ رویکردی که هدفش تغییر قواعد بازی است، نه صرفاً واکنش نشان دادن به اقدامات آمریکا.

اگر ایران مصمم به اعزام نفت‌کش‌های خود باشد و ایالات متحده نیز مصمم باشد که به هر قیمتی جلوی آن‌ها را بگیرد، وقوع درگیری میان طرفین تقریباً اجتناب‌ناپذیر خواهد بود. در چنین وضعیتی، حتی اگر هیچ‌یک از طرفین خواهان جنگی تمام‌عیار نباشند، تحولات میدانی می‌تواند دقیقاً به همان نقطه ختم شود.

و این دقیقاً همان تناقض استراتژیکِ محاصره است: هرچه این محاصره از نظر اقتصادی مؤثرتر باشد، ممکن است انگیزه ایران برای تشدید تنش را بیشتر کند، بدون آنکه تضمین کند که هدف سیاسیِ مدنظر از اعمال این محاصره محقق خواهد شد. آیا به لحظه‌ای سرنوشت‌ساز نزدیک می‌شویم؟ قطعاً چنین احتمالی وجود دارد. اما یک لحظه سرنوشت‌ساز، لزوماً به معنای لحظه تسلیم شدن ایران نیست. در عوض می‌تواند لحظه‌ای باشد که محاصره از ابزار فشار به عامل جنگ منطقه‌ای دیگر تبدیل شود.

قورباغه در آب جوش

در این شرایط، ولی نصر، کارشناس مسائل ایران و استاد دانشگاه جان هاپکینز، به فارین پالیسی گفته: تهران صراحتا اعلام کرده که وضعیت «نه جنگ، نه صلح» نه قابل‌دوام است و نه قابل‌قبول. اکنون پرسش این است که ایران چه زمانی و به چه شکلی وضعیت موجود را برهم خواهد زد؟ هم‌اکنون می‌توانیم ببینیم که ایران فشار بر کشتیرانی را افزایش داده است. بنابراین، ایرانی‌ها در حال بی‌ثبات‌تر کردن شرایط هستند.

میان نحوه نگاه غرب و ایران به این وضعیت تفاوت وجود دارد. آمریکا و بسیاری از ناظران معتقدند که اقدام ایران برای آنکه معنادار و مؤثر باشد، باید بسیار بزرگ و چشمگیر باشد. برای مثال، تصور می‌کنند اگر ایران نتواند قیمت نفت را به ۲۰۰ دلار در هر بشکه برساند، پس شکست خورده است. اما ایرانی‌ها واقعاً این‌گونه به موضوع نگاه نمی‌کنند. آن‌ها در همان مراحل ابتدایی جنگ متوجه شدند که تعیین قیمت نفت صددرصد در اختیارشان نیست. چیزی که از نظر آن‌ها مؤثر است، ایجاد بی‌ثباتی مستمر در بازار انرژی است. قیمت نفت، گاز طبیعی، سوخت جت، گازوئیل، کود شیمیایی و سایر محصولات، بسیار بالاتر از سطح پیش از جنگ قرار گرفته است. هیچ‌یک از این اقدامات به‌تنهایی اقتصاد جهانی را از هم نمی‌پاشد؛ اما اگر همه آن‌ها را برای مدت طولانی در کنار یکدیگر قرار دهید، تأثیر بسیار زیادی خواهند داشت.

ایران نتایج انتخابات آمریکا را اثبات درستی این رویکرد می‌داند. راهبرد آن‌ها این است که قورباغه را به‌تدریج در آب جوشان قرار دهند. فکر می‌کنم گاهی اوقات ما در غرب به این وضعیت نگاه می‌کنیم و می‌گوییم: «خب، قورباغه هنوز همان‌جا نشسته و اتفاق خاصی برایش نیفتاده است؛ پس ایرانی‌ها شکست خورده‌اند.» بنابراین، به نظر من این یک مسابقه است؛ مسابقه‌ای میان اینکه آیا ایران زودتر توان و منابع خود را از دست می‌دهد یا اینکه راهبردش سرانجام به نتیجه می‌رسد.

در حال حاضر، من نوعی اعتمادبه‌نفس را در رفتار ایران مشاهده می‌کنم. آن نگرانی و هراسی را که ناظران خارجی تصور می‌کنند در میانمقامات ایران وجود دارد، نمی‌بینم. بنابراین، یا ایران در حال اجرای یک بلوف بسیار ماهرانه است، یا شرایط را کاملاً متفاوت از آنچه واشنگتن تصور می‌کند، ارزیابی می‌کند.

راستی‌آزماییتأیید نسبی۴۴٪

خبرهای مشابهی در منابع دیگر هست، ولی داور خودکار هنوز هم‌خوانی‌شان را بررسی نکرده است.

همین رویداد در منابع دیگر:

بررسی خودکار: مقایسه با خبرهای ۷۲ ساعت اخیر منابع دیگر و اعتبار پایه‌ی منبع؛ جایگزین داوری انسانی نیست.

گفت‌وگو