انیمیشن ظرفیت بالایی در روایت جنگ دارد؛ کاهش زمان تولید با هوش مصنوعی

محمد سرشار نویسنده و تهیه‌کننده در گفتگو با خبرنگار مهر درباره استفاده از ظرفیت انیمیشن برای ساخت آثار جنگی بیان کرد: به اعتقاد من، انیمیشن در مقایسه با سینمای رئال ظرفیت بیشتری برای پرداختن به موضوع مقاومت دارد. تولید فیلم‌های سینمایی جنگی معمولا به جلوه‌های ویژه پیچیده، انفجار، تخریب و بازسازی صحنه‌های جنگی نیاز دارد که هزینه‌های بسیار بالایی به گروه تولید تحمیل می‌کند. در نتیجه، هزینه تمام‌شده این آثار افزایش پیدا می‌کند و ممکن است فروش گیشه نتواند هزینه‌های تولید را پوشش دهد. در چنین شرایطی، ناگزیر باید به سمت تولید آثار حمایتی حرکت کنیم؛ آثاری که برخلاف تولیدات متکی بر اقتصاد گیشه، لزوماً دخل‌وخرج مشخص و متناسبی ندارند.

وی افزود: در مقابل، انیمیشن این فرصت را در اختیار ما قرار می‌دهد که پیچیده‌ترین پدیده‌های جهان را به تصویر بکشیم. برای مثال پدیده سیاه‌چاله‌ها را در نظر بگیرید؛ موضوعی که امکان مشاهده مستقیم آن وجود ندارد و شناخت ما از آن تا حد زیادی مبتنی بر نظریه‌های علمی است. با این حال، در فیلم سینمایی «میان‌ستاره‌ای» توانستیم تصویری از این پدیده را با استفاده از جلوه‌های ویژه بصری ببینیم. طبیعتاً امکان بازسازی فیزیکی چنین پدیده‌ای و قرار دادن بازیگر در کنار آن وجود ندارد، اما انیمیشن این قابلیت را فراهم می‌کند.

این فعال حوزه انیمیشن تصریح کرد: درباره جنگ‌های اخیر، از جمله جنگ ۱۲ روزه و جنگ ۴۰ روزه، نیز اگر بخواهیم به‌عنوان کشوری برخوردار از ظرفیت‌های سینمایی، تولیدات بیشتر و مؤثرتری داشته باشیم، باید از این ظرفیت استفاده کنیم. البته منظور از انیمیشن در اینجا صرفاً کارتون‌های ویژه کودکان و نوجوانان نیست، بلکه منظور متحرک‌سازی و جان‌بخشی به عناصر و اشیای بی‌جان است. حتی می‌توان از بازیگران واقعی در چنین آثاری استفاده کرد، بدون آنکه لزوماً آنها را به لوکیشن‌های واقعی برد. در این شرایط، ممکن است تمام یک فیلم سینمایی با استفاده از فناوری انیمیشن تولید شود، اما ظاهر آن کاملاً رئال باشد به‌گونه‌ای که مخاطب نتواند تشخیص دهد تصاویر به‌صورت مصنوعی تولید شده‌اند یا حاصل تصویربرداری واقعی هستند.

وی تاکید کرد: به نظرم یکی از مهم‌ترین فرصت‌های پیش روی سینمای مقاومت در شرایط کنونی، استفاده از هنر و صنعت انیمیشن برای تولید آثار سینمایی باکیفیت‌تر و تأثیرگذارتر است.

این تهیه‌کننده با اشاره به اینکه در سال‌های اخیر زمان تولید انیمیشن نسبت به گذشته کمتر شده است که این اتفاق بدی نیست، اظهار کرد: موضوع مدرسه «شجره طیبه» و فاجعه‌ای را که در نهم اسفند رخ داد در نظر بگیرید. هنرمندی را داریم که توانسته تنها شش ماه پس از وقوع این حادثه، فیلمنامه‌ای درباره آن بنویسد و اثر اکنون آماده تولید است. در شرایط گذشته، احتمالاً دست‌کم سه سال زمان لازم بود تا چنین فیلمی به مرحله اکران برسد. در این فاصله ممکن بود اتفاقات دیگری رخ دهد و موضوع تا حدی از حافظه جمعی جامعه فاصله بگیرد.

وی افزود: اما امروز با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی، زمان تولید چنین آثاری به حدود ۹ تا ۱۲ ماه کاهش پیدا کرده است. این یعنی می‌توان زمانی که یک موضوع همچنان در ذهن و حافظه جامعه زنده است، به آن پرداخت. این اتفاق مزیت مهمی محسوب می‌شود.

این نویسنده عنوان کرد: پیش از این، سینمای رئال در مقایسه با انیمیشن از چنین امتیازی برخوردار بود. برای مثال، گروه‌های تولید می‌توانستند ظرف سه تا چهار ماه درباره یک موضوع روز فیلم سینمایی بسازند. حتی در جریان جنگ اخیر نیز شاهد تولید فیلم و سریال‌هایی بودیم که همزمان با وقوع جنگ، تصاویر و روایت‌هایی از آن ارائه می‌کردند. انیمیشن در گذشته امکان رسیدن به چنین سرعتی را نداشت، اما اکنون ابزارهای هوش مصنوعی این فرصت را نیز در اختیار آن قرار داده‌اند.

وی در پاسخ به این پرسش که آیا زمان تولید کوتاه و استفاده از هوش مصنوعی کیفیت اثر را کاهش می‌دهد، گفت: در این زمینه مسئله اصلی میزان توجه و تعهد گروه تولید به استانداردهای کیفی است. اگر یک تیم حرفه‌ای با دغدغه کیفیت وارد کار شود، می‌توان به نتایجی رسید که حتی مخاطبان حرفه‌ای نیز نتوانند تشخیص دهند یک اثر با هوش مصنوعی تولید شده یا حاصل تصویربرداری واقعی است.

سرشار در پایان با ذکر مثالی عنوان کرد: فیلمی که درباره نتانیاهو در یک کافی‌شاپ ساخته شده بود، میلیون‌ها نفر را به خود جلب کرد و بسیاری از مخاطبان تلاش می‌کردند تشخیص دهند که تصاویر واقعی هستند یا جعلی. چنین امکانی در گذشته وجود نداشت، اما امروز ابزارهای هوش مصنوعی به اندازه‌ای پیشرفت کرده‌اند که می‌توان با استفاده از آنها به سطحی از کیفیت رسید که آثار تولیدشده، قابلیت دریافت استانداردهای لازم برای اکران در سینماها را داشته باشند.