صادرات زباله به معنای بازیافت بیشتر نیست
نتایج پژوهش اقتصادی نشان می‌دهد، صادرات زباله‌های قابل بازیافت به کشورهای دیگر به افزایش بازیافت در سطح جهان منجر نمی‌شود، زیرا مواد وارداتی ممکن است جایگزین زباله‌هایی شوند که کشور مقصد در صورت نبود واردات، از خانوارها و کسب‌وکارهای داخلی جمع‌آوری می‌کرد.
به گزارش ایسنا، کارخانه‌های کشورهای واردکننده ممکن است به‌جای گسترش سامانه‌های جمع‌آوری زباله در داخل کشور، مواد قابل بازیافت ازپیش جمع‌آوری‌شده را از کشورهای دیگر خریداری کنند. در نتیجه، بخشی از زباله‌های داخلی جمع‌آوری نمی‌شود و از چرخه بازیافت خارج می‌ماند.
جمع‌آوری و تفکیک زباله می‌تواند پرهزینه‌تر از فرایند بازیافت آن باشد. برای نمونه، در فرانسه طی ۲۰۱۴، هزینه جمع‌آوری جداگانه زباله‌های بسته‌بندی به‌ازای هر تن، بیش از دو برابر هزینه بازیافت آن بود و این اختلاف هزینه می‌تواند کشورها را به واردات مواد قابل‌بازیافت ترغیب کند.
پس از آنکه چین در ۲۰۱۸ واردات زباله را به‌شدت محدود کرد، بازیافت زباله‌های پلاستیکی داخلی این کشور افزایش چشمگیری یافت درحالی‌که بازیافت پلاستیک وارداتی تقریبا از بین رفت. این روند با فرضیه جایگزینی زباله‌های داخلی و خارجی سازگار است اما به‌تنهایی رابطه علّی را اثبات نمی‌کند.
بر اساس داده‌های بررسی شده در این پژوهش، از ۲۰۱۰ تاکنون سالانه حدود ۱۹۰ تا ۲۲۰ میلیون تن زباله قابل‌بازیافت از مرزهای کشورها عبور کرده است. آهن و فولاد بیشترین سهم را از نظر وزن دارند و پس از آن کاغذ، پلاستیک، آلومینیوم و شیشه قرار می‌گیرند. بخش قابل‌توجهی از این زباله‌ها از کشورهای ثروتمند صادر می‌شود.
رابطه میان نیاز کارخانه‌ها به مواد اولیه و تجارت پسماند در مورد آلومینیوم، کاغذ، آهن و فولاد روشن‌تر اما نتایج مربوط به شیشه و به‌ویژه پلاستیک پیچیده‌تر بود. پژوهشگران احتمال می‌دهند که هزینه‌ها در تجارت پلاستیک نقش پررنگ‌تری داشته باشند.
کشورهای عضو اتحادیه اروپا در صورت ارائه شواهد لازم می‌توانند زباله‌های بسته‌بندی صادر شده را که در شرایط قابل مقایسه با استانداردهای اروپا بازیافت شده‌اند، در محاسبه اهداف بازیافت خود لحاظ کنند. بین سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱، به‌طور متوسط ۱۰ تا ۱۳ درصد از بازیافت زباله‌های بسته‌بندی کشورهای عضو اتحادیه اروپا خارج از این اتحادیه انجام شد. پیش از اعمال محدودیت‌های چین نیز حدود نیمی از پلاستیک جمع‌آوری شده برای بازیافت در اتحادیه اروپا به خارج صادر می‌شد.
اگر پرداخت برای تحویل زباله به‌اندازه کافی افزایش یابد، ممکن است پذیرش آن برای دفن یا دفع، به‌جای بازیافت، از نظر اقتصادی جذاب‌تر شود.
پژوهشگران معتقدند، الزام تولیدکنندگان به استفاده از مواد بازیافتی می‌تواند از تعیین اهدافی که صرفا با صادرات زباله محقق می‌شوند، موثرتر باشد. برای نمونه، اتحادیه اروپا استفاده از ۲۵ درصد پلاستیک بازیافتی در بطری‌های نوشیدنی از جنس پلی‌اتیلن ترفتالات (PET) را الزامی کرده است.
بر اساس گزارش سایت ارث، آنان بر ضرورت ایجاد مشوق‌هایی برای استفاده از زباله‌های داخلی، کاهش تولید پسماند و افزایش تقاضا برای مواد بازیافتی تاکید می‌کنند. به اعتقاد آنان، محدودیت‌های صادراتی نیز باید با سیاست‌هایی همراه شوند که بازیافت داخلی را تقویت کنند در غیر این صورت، انگیزه اقتصادی برای انتقال زباله به خارج، حتی از مسیرهای غیرقانونی همچنان باقی خواهد ماند.
پژوهشگران همچنین هشدار دادند، نتایج این مدل به شرایط مختلف بستگی دارد. برای مثال، اگر مواد بازیافتی وارداتی به‌جای زباله‌های داخلی، جایگزین مواد خام تازه استخراج شده شوند، ممکن است پیامدهای زیست‌محیطی و اقتصادی متفاوت باشد.
نتایج این پژوهش با عنوان درباره تجارت زباله‌های قابل‌بازیافت و پیامدهای اقتصادی آن در نشریه Journal of Applied Economics منتشر شده است.
تا این لحظه منبع مستقل دیگری این خبر را منتشر نکرده است.
بررسی خودکار: مقایسه با خبرهای ۷۲ ساعت اخیر منابع دیگر و اعتبار پایه‌ی منبع؛ جایگزین داوری انسانی نیست.منبع: ایسنا