چرا افزایش قیمت به ارتقای کیفی منجر نمی‌شود؟

به گزارش اقتصادآنلاین، در شرایطی که افکار عمومی و مصرف‌کنندگان، افزایش قیمت خودرو را دلیلی بر ارتقای کیفیت محصولات می‌دانند، شواهد موجود نشان می‌دهد کیفیت، معلول مستقیم ساختار بیمار اقتصاد تولید است. چرخه‌ای معیوب که در آن نه نقدینگی پایداری برای تحقیق و توسعه باقی‌مانده، نه ماشین‌آلات فرسوده خطوط تولید اجازه نوسازی دارند و نه پراکندگی پلتفرم‌ها به قطعه‌ساز اجازه سرمایه‌گذاری می‌دهد.

مادامی که بحران نقدینگی و ممنوعیت واردات ماشین‌آلات در این صنعت تداوم دارد و اراده‌ای برای تمرکز بر پلتفرم‌های مشترک نیست، صحبت از ارتقای کیفیت در خودروسازی بی‌نتیجه خواهد بود.

در اواخر دهه ۸۰، قطعه‌سازان ایرانی به دلیل رعایت استاندارد‌های سخت‌گیرانه شرکای خارجی همچون پژو و رنو، حتی به صادرکننده قطعات در دنیا تبدیل شده بودند، اما با قطع ارتباط با خودروسازان جهانی، این روند متوقف شده و شکاف فناوری عمیق‌تر شده است.

برای خروج از وضعیت فعلی، سه مانع اساسی پیش روی صنعت خودرو وجود دارد:

در وهله نخست بحران شدید نقدینگی و چالش بقای بنگاه‌ها مطرح است. به گونه‌ای که بسیاری از قطعه‌سازان و خودروسازان درگیر دغدغه‌های مالی روزمره نظیر پرداخت حقوق، مالیات و بیمه هستند و همین موضوع باعث شده هیچ انگیزه‌ای برای سرمایه‌گذاری در بخش تحقیق و توسعه بهبود کیفیت باقی نماند.

دوم ممنوعیت‌های ثبت سفارش برای ماشین‌آلاتی که امکان تولید داخل ندارند، دست تولید‌کننده را برای نوسازی خطوط تولید بسته نگه‌داشته است.

همچنین می‌توان از تنوع غیر منطقی تولید و عدم استفاده از پلتفرم‌های مشترک به عنوان مانع سوم یاد کرد. خودروسازان بجای تمرکز بر پلتفرم‌های مشترک، با تیراژ‌های پایین و خطوط تولید مجزا کار می‌کنند و این پراکندگی موجب می‌شود سرمایه‌گذاری برای ارتقای فناوری در هر خط تولید فاقد صرفه اقتصادی باشد.

در حالی که صنعت خودروی ما همچنان درگیر روش‌های قدیمی است، دنیای امروز به سمت استفاده از هوش مصنوعی و روش‌های دیجیتال در کنترل کیفیت حرکت کرده است. پیاده‌سازی این فناوری‌ها تنها در صورتی ممکن است که تولیدات پر تیراژ باشند تا هزینه‌های اجرای آنها سرشکن شده و توجیه اقتصادی پیدا کند.