هفتادوشش سال پیش مرغ در آمریکا چهار برابر گران‌تر از امروز بود/ وقتی جنگ خوراک معمولی را به کالاهای لوکس تبدیل کرد
افزایش قیمت مواد غذایی در سال‌های اخیر، خرید روزمره را برای بسیاری از آمریکایی‌ها دشوار کرده است؛ اما نگاهی به تاریخ نشان می‌دهد که بعضی از خوراکی‌های معمولی در گذشته بسیار گران‌تر از امروز بوده‌اند. از تخم‌مرغ ۱۵ دلاری و شیر ۱۲ دلاری تا گوشت و مرغی که زمانی کالایی لوکس محسوب می‌شدند، روایت قیمت مواد غذایی در آمریکا با جنگ، تورم، بحران انرژی و تغییر شیوه تولید گره خورده است.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ حتی با وجود این‌که قیمت مواد غذایی در ایالات متحده از شروع همه‌گیری کووید-۱۹ در سال ۲۰۲۰ به‌شدت افزایش یافته، آمریکایی‌ها هنوز بخش بسیار کمتری از حقوق‌شان را نسبت به نسل‌های قبلی صرف غذا می‌کنند. در سال ۱۹۰۱، خانواده متوسط آمریکایی بیش از ۴۰ درصد بودجه خانوار را صرف غذا می‌کرد. در سال ۲۰۲۱، آمریکایی‌ها ۱۰ درصد از درآمد قابل تصرف خود را صرف غذا کردند که بخشی از آن به دلیل دستمزدهای بالاتر و هزینه نسبی پایین‌تر غذاهای فرآوری‌شده بود.
هرچند همیشه دردناک است که در فروشگاه مواد غذایی پول بیشتری برای کالای کمتری بپردازید، آمریکایی‌ها می‌توانند سپاسگزار باشند که در سال ۱۹۲۰ یا ۱۹۷۳ زندگی نمی‌کنند، زمانی که کمبودهای دوران جنگ و تورم لجام‌گسیخته غذاهای روزمره را به شکل وحشتناکی گران کرده بود.
تخم‌مرغ: ۱۵ دلار در دوجین در سال ۱۹۲۰
امروزه تخم‌مرغ کالای ثابت یخچال و منبع مقرون‌به‌صرفه‌ای از پروتئین است، اما یک قرن پیش چنین نبود. مگر این‌که در مزرعه زندگی می‌کردید و خودتان مرغ نگه می‌داشتید، تخم‌مرغ یک خوراکی گران‌قیمت و لوکس به حساب می‌آمد. تخم‌مرغ از میانه قرن بیستم ارزان‌تر شد، وقتی کشاورزان تولید تخم‌مرغ را به داخل سالن‌ها بردند و با نور مصنوعی فصل تخم‌گذاری را طولانی‌تر کردند.
کارولا بایندر، تاریخ‌دان اقتصادی در دانشگاه تگزاس در آستین، می‌گوید: «نه‌تنها تخم‌مرغ در گذشته به دلار واقعی گران‌تر بود، بلکه مردم سهم بیشتری از درآمدشان را صرف غذا می‌کردند، چون درآمد کمتری داشتند.»
گران‌ترین سال برای تخم‌مرغ ۱۹۲۰ بود که اتفاقا بدترین سال تورم در تاریخ ایالات متحده هم به شمار می‌رود. از ژوئن ۱۹۱۹ تا ژوئن ۱۹۲۰، قیمت‌های مصرف‌کننده ۲۳٫۷ درصد بالا رفت که بزرگ‌ترین افزایش ۱۲ماهه در شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI) ثبت‌شده است. ریشه تورم پس از جنگ جهانی اول، انتقال منابع از اقتصاد غیرنظامی به ارتش بود که کمبود ایجاد کرد و همه قیمت‌ها، از جمله مواد غذایی، را بالا برد.
پیش از رواج گسترده نور مصنوعی در مرغداری‌ها، قیمت تخم‌مرغ در طول سال نوسان داشت. تخم‌مرغ در بهار که مرغ‌ها بیشتر تخم می‌گذاشتند ارزان‌تر بود و در زمستان که عرضه کمتر می‌شد گران‌تر. براساس آمار اداره کار، بالاترین قیمت ثبت‌شده برای تخم‌مرغ در شیکاگو مربوط به دسامبر ۱۹۲۰ است که خریداران فروشگاه ۸۷ سنت برای هر دوجین پرداختند، معادل حدود ۱۵٫۱۱ دلار در دوجین به دلار سال ۲۰۲۶.
برای مقایسه، گران‌ترین تخم‌مرغ در دوران معاصر در مارس ۲۰۲۵ با قیمت ۶٫۳۲ دلار در دوجین بود که در پی شیوع آنفلوانزای فوق‌حاد پرندگان (HPAI) رخ داد. در سپتامبر ۲۰۲۶، میانگین قیمت تخم‌مرغ به ۲٫۲۷ دلار در دوجین برگشت که بیش از شش برابر ارزان‌تر از سال ۱۹۲۰ است.
شیر: ۱۲٫۵۰ دلار در گالن در سال ۱۹۲۰، ۱۰٫۴۴ دلار در گالن در سال ۱۹۷۳
تخم‌مرغ تنها کالای فروشگاهی نبود که پس از جنگ جهانی اول به‌شدت گران شد. در سال ۱۹۱۶، پیش از ورود آمریکا به جنگ بزرگ، میانگین قیمت شیر ۳۶ سنت در گالن بود که حتی آن زمان هم گران محسوب می‌شد. اما تا سال ۱۹۲۰، تورم دوران جنگ میانگین قیمت را به ۷۲ سنت در گالن رساند، معادل ۱۲٫۵۷ دلار به دلار سال ۲۰۲۶.
دوره دیگری که قیمت شیر اوج گرفت، جهش‌های تورمی اوایل دهه ۱۹۷۰ بود. چون شیر باید از مزرعه به فروشگاه منتقل شود، قیمت آن مستقیما تحت تأثیر افزایش هزینه‌های انرژی در تحریم‌های نفتی ۱۹۷۴-۱۹۷۳ قرار گرفت. بدتر از آن، هم‌زمان کمبود غیرمنتظره شیر هم پیش آمد و قیمت‌ها را بیشتر بالا برد.
درنتیجه، در سال ۱۹۷۳ میانگین قیمت شیر در شهر نیویورک ۳۵ سنت در کوارت یا ۱٫۴۰ دلار در گالن بود که معادل ۱۰٫۴۴ دلار در گالن به دلار سال ۲۰۲۶ است. در مقایسه، میانگین قیمت یک گالن شیر کامل معمولی در اکتبر ۲۰۲۶ براساس آمار وزارت کشاورزی ایالات متحده (USDA) ۳٫۸۸ دلار بود.
نان: ۲٫۹۱ دلار در قرص در سال ۱۹۷۵
دهه ۱۹۷۰ به چند دلیل دوره بدی برای قیمت مواد غذایی بود. علاوه بر شوک‌های نفتی و بحران انرژی، عواملی مثل آب‌وهوا و مسائل ژئوپلیتیک هم نقش داشتند. مثلا در سال ۱۹۷۲ دولت آمریکا توافقی با اتحاد جماهیر شوروی بست که قیمت نان سفید را حدود ۵۰ درصد بالا برد.
ماجرا از آن‌جا شروع شد که کشاورزان غله شوروی در روسیه و اوکراین بخش زیادی از محصول گندم خود را بر اثر یخبندان شدید زمستان و سپس تابستان بسیار گرم و خشک از دست دادند. برای جبران کمبود، نمایندگان شوروی در سال ۱۹۷۲ مذاکراتی با صادرکنندگان آمریکایی برای خرید غله انجام دادند. شوروی‌ها توافق کردند ۱۰ میلیون تن غله آمریکا را با قیمت سخاوتمندانه‌ای که دولت آمریکا یارانه می‌داد بخرند.
تنها بعدا مقامات آمریکایی متوجه شدند که در سال ۱۹۷۲ کمبود جهانی گندم وجود دارد، نه فقط در روسیه و اوکراین. چون کشاورزان آمریکایی بخش زیادی از ذخایر غله خود را به شوروی تعهد کرده بودند، کمبود جهانی غله باعث جهش قیمت مواد غذایی شد. فروش جنجالی غله آمریکا به شوروی به «سرقت بزرگ غله» معروف شد.
خریداران آمریکایی فشار را در بخش نان فروشگاه احساس کردند. در سال ۱۹۷۰، پیش از توافق غله آمریکا و شوروی، آمریکایی‌ها میانگین ۲۴ سنت برای یک پوند نان سفید می‌پرداختند. تا سال ۱۹۷۵، همان مقدار نان ۳۶ سنت شد که افزایش ۵۰ درصدی را نشان می‌دهد. با احتساب ۱٫۲۵ پوند در هر قرص، این یعنی ۴۵ سنت برای یک قرص در سال ۱۹۷۵ که معادل ۲٫۹۱ دلار به دلار سال ۲۰۲۶ است.
برای مقایسه، میانگین قیمت یک قرص یک‌پوندی نان سفید در سپتامبر ۲۰۲۶ برابر ۱٫۸۳ دلار بود. در مارس ۲۰۱۹ میانگین قیمت ۱٫۲۶ دلار در پوند بود.
گوشت چرخ‌کرده: ۸٫۷۵ دلار در پوند در سال ۱۹۵۱
در سال ۲۰۲۶ خریداران آمریکایی در بخش گوشت فروشگاه با قیمت‌های شوکه‌کننده روبه‌رو شدند؛ جایی که میانگین قیمت گوشت چرخ‌کرده ۶٫۷۹ دلار در پوند بود، نزدیک به دو برابر قیمت سال ۲۰۲۰. قیمت بالای گوشت گاو تا حدی به خشکسالی‌های طولانی‌مدتی مربوط می‌شد که گله‌های گاو آمریکا را نابود کرد. هرچند این قیمت بالاست، اما بالاترین قیمتی نیست که آمریکایی‌ها تا به حال برای همبرگر پرداخته‌اند.
پس از جنگ جهانی دوم، اقتصاد آمریکا تورم شدیدی را تجربه کرد که با پایان کنترل قیمت‌های دوران جنگ و بازگشت میلیون‌ها سرباز مشتاق تشکیل خانواده و خرید کالا آغاز شد. تنها از مارس ۱۹۴۶ تا مارس ۱۹۴۷، قیمت‌های مصرف‌کننده ۲۰٫۱ درصد بالا رفت.
تورم پس از جنگ تازه داشت فروکش می‌کرد که آمریکا در ژوئن ۱۹۵۰ وارد جنگ کره شد. در سال ۱۹۵۱ قیمت مواد غذایی دوباره اوج گرفت و دولت را وادار کرد مثل جنگ جهانی دوم کنترل قیمت اعمال کند. اما حتی با کنترل قیمت، برخی کالاهای فروشگاهی از جمله گوشت گاو برای بسیاری از مصرف‌کنندگان همچنان غیرقابل‌خرید باقی ماند.
بایندر، نویسنده کتاب ارزش‌های شوک: قیمت‌ها و تورم در دموکراسی آمریکا، می‌گوید: «در طول جنگ کره، کنترل قیمت‌ها خیلی کمتر محبوب بود، چون همه به طور یکسان از تلاش جنگی حمایت نمی‌کردند. وقتی قیمت گوشت گاو بالا رفت، مصرف‌کنندگان واقعا عصبانی شدند و این موضوع باعث شد کل سیستم کنترل قیمت بخش زیادی از حمایت عمومی را از دست بدهد.»
در مارس ۱۹۵۱ میانگین قیمت گوشت چرخ‌کرده به ۶۷ سنت در پوند رسید که معادل ۸٫۷۵ دلار به دلار سال ۲۰۲۶ است. سایر برش‌های معمولا ارزان‌تر گوشت گاو حتی گران‌تر بودند. استیک راند، برشی کم‌چرب و سفت که در سپتامبر ۲۰۲۶ به قیمت ۹٫۸۴ دلار در پوند فروخته می‌شد، در ژانویه ۱۹۵۲ به معادل ۱۴٫۲۴ دلار در پوند رسید.
مرغ: ۸٫۶۰ دلار در پوند در سال ۱۹۵۰
در سال ۲۰۲۶ آمریکایی‌ها بیش از ۱۰۰ پوند مرغ برای هر نفر در سال مصرف می‌کنند. یکی از دلایلش این است که مرغ معمولا ارزان‌ترین پروتئین حیوانی در فروشگاه است. مثلا در سال ۲۰۲۶ میانگین قیمت یک مرغ کامل بریلر ۲٫۰۶ دلار در پوند بود که مرغ را سه برابر ارزان‌تر از گوشت چرخ‌کرده می‌کرد.
اما مرغ همیشه ارزان‌ترین گوشت نبود. پیش از دامداری صنعتی و اصلاح نژاد مدرن، گوشت مرغ خوراکی نسبتا گران‌قیمتی به حساب می‌آمد. در اوایل دهه ۱۹۰۰، جوجه‌های جوان به قیمت ۵۰ سنت در پوند فروخته می‌شدند که معادل تقریبی ۲۰ تا ۳۰ دلار در پوند به دلار سال ۲۰۲۶ است.
در آن زمان کشاورزان عمدتا مرغ را برای تخم نگه می‌داشتند و فقط وقتی دوران تخم‌گذاری پرنده تمام می‌شد آن را برای گوشت ذبح می‌کردند. مرغ‌های مسن‌تر معمولا سفت و بدمزه بودند و تا دهه ۱۹۲۰ بود که کشاورزان شروع به پرورش جوجه‌های جوان و نرم به نام «بریلر» مخصوص گوشت کردند. بازار مرغ بریلر در دهه ۱۹۵۰ رونق گرفت، زمانی که آمریکایی‌ها حدود ۲۰ پوند مرغ برای هر نفر در سال مصرف می‌کردند.
در دوران مدرن مرغ بریلر، گران‌ترین زمان خرید مرغ سال ۱۹۵۰ بود که قیمت مواد غذایی هنوز در پیامد جنگ جهانی دوم بالا بود. در آن زمان یک مرغ کامل تازه به قیمت ۶۰ سنت در پوند فروخته می‌شد که معادل ۸٫۶۰ دلار در پوند به دلار سال ۲۰۲۶ است. آن مرغ سال ۱۹۵۰ بیش از چهار برابر گران‌تر از همان پرنده در سال ۲۰۲۶ بود.
خبر اصلی یک گزارش تحلیلی-تاریخی است و هیچ‌یک از منابع ارائه شده، ادعاهای مربوط به قیمت‌های ۷۶ سال پیش را تأیید یا تکذیب نمی‌کنند.
بررسی خودکار: مقایسه با خبرهای ۷۲ ساعت اخیر منابع دیگر و اعتبار پایه‌ی منبع؛ جایگزین داوری انسانی نیست.منبع: خبرآنلاین