جنگ به کمد لباس ایرانی‌ها رسید | کرایه حمل‌ونقل از چین ۷ برابر جهش کرد | نامی: واردات مواد اولیه سه تا چهار برابر زمان‌برتر شد

مسیحا حیدریان؛ بر اساس اعلام مرکز آمار ایران، تورم ماهانه پوشاک و کفش در مهر به ۷.۸ درصد رسید؛ بالاترین رقم ثبت‌شده برای این گروه در مهرماه‌های ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۵. به این ترتیب، پوشاک و کفش رکورد تورم سالانه خود را نیز شکست و در دوازده‌ماهه منتهی به مهر ۱۴۰۵، تورم ۷۲.۲ درصدی را ثبت کرد.

افزایش قیمت پوشاک در بازار ایران فقط به رشد نرخ ارز و تورم محدود نمی‌شود. اختلال در زنجیره تامین مواد اولیه، آسیب به بخشی از ظرفیت‌های پتروشیمی در جریان جنگ، دشواری واردات از چین و افزایش چندبرابری هزینه حمل‌ونقل، هزینه تولیدکنندگان نساجی و پوشاک را بالا برده است؛ به‌طوری‌که تامین مواد اولیه به یکی از چالش‌های جدی فعالان این صنعت تبدیل شده است.

مجید نامی، مشاور ارشد اتحادیه تولید و صادرات نساجی و پوشاک ایران در گفت‌و‌گو با اقتصادآنلاین با اشاره به سهم بالای مواد اولیه در قیمت نهایی محصولات پوشاک اظهار کرد: بسته به نوع محصول تولیدی، حدود ۵۰ تا ۷۰ درصد قیمت تمام‌شده پوشاک به هزینه تامین مواد اولیه اختصاص دارد. بخشی از این مواد اولیه در ابتدای زنجیره ارزش صنعت نساجی و در بخش تولید الیاف قرار می‌گیرد که تامین آن با مشکلات متعددی مواجه شده است.

۸۰ درصد پنبه کشور وارداتی است

نامی با تشریح وضعیت تامین الیاف مورد استفاده در صنعت نساجی گفت: پنبه، پلی‌استر و ویسکوز از مهم‌ترین الیاف مصرفی در این صنعت هستند. حدود ۷۰ تا ۸۰ درصد پنبه مورد نیاز کشور از طریق واردات تامین می‌شود و ویسکوز نیز پیش‌تر به‌طور کامل وارداتی بود. بخش عمده تولیدکنندگان ویسکوز در کشور‌های جنوب شرق آسیا و چین مستقرند. اما در حال حاضر، اختلال در حمل‌ونقل از چین، کمبود قابل‌توجه این ماده اولیه را در بازار داخلی به دنبال دارد.

وی با اشاره به چالش‌های تامین پلی‌استر افزود: ایران پیش از این در تولید پلی‌استر از مزیت نسبی برخوردار بود؛ زیرا زنجیره تولید این الیاف از تامین خوراک پتروشیمی و تولید مواد اولیه‌ای مانند PET تا تولید الیاف، در داخل کشور انجام می‌شد. اما آسیب‌دیدن بخش‌هایی از پتروشیمی‌ها در جریان جنگ، ظرفیت تامین مواد اولیه این زنجیره را تحت تاثیر قرار داد و افزایش شدید قیمت را در بازار تجربه می‌کند.

صنعت نساجی دست به دامن واردات شد

مشاور ارشد اتحادیه تولید و صادرات نساجی و پوشاک ایران با بیان اینکه مشکلات تولید داخلی، وابستگی صنعت به واردات را افزایش داده است، خاطرنشان کرد: در شرایط فعلی برای تامین بخشی از مواد اولیه مورد نیاز صنعت نساجی ناچار به واردات هستیم. افزایش نرخ ارز، دشواری نقل‌وانتقال پول و مشکلات حمل‌ونقل بین‌المللی علاوه بر افزایش هزینه واردات، دسترسی تولیدکنندگان را به مواد اولیه دشوارتر کرد.

نامی با اشاره به مشکلات واردات پارچه ادامه داد: چالش‌های حمل‌ونقل و نقل‌وانتقال پول فقط به واردات الیاف و مواد اولیه محدود نیست و تامین پارچه وارداتی نیز با همین موانع روبه‌رو است. مجموعه این مشکلات در کنار تورم داخلی و افزایش دستمزدها، هزینه تولید محصولات نساجی و پوشاک را بالا برد.

هزینه حمل یک کانتینر از چین به ۲۰ هزار دلار رسید

نامی در تشریح نقش هزینه‌های حمل‌ونقل در افزایش قیمت پوشاک بیان کرد: افزایش هزینه واردات مواد اولیه تنها ناشی از رشد نرخ ارز نیست و قیمت جهانی برخی مواد اولیه نیز افزایش دارد. از سوی دیگر، هزینه حمل یک کانتینر مواد اولیه از چین که پیش‌تر بسته به فصل حدود ۲ تا سه هزار دلار بود، در شرایط فعلی حتی به ۱۸ تا ۲۰ هزار دلار هم می‌رسد.

وی با اشاره به تاثیر طولانی‌شدن زمان واردات بر هزینه تولید پوشاک، خاطرنشان کرد: علاوه بر افزایش کرایه حمل، طولانی‌شدن فرایند انتقال کالا نیز هزینه تامین مواد اولیه را بالا برده است. در گذشته ممکن بود محموله وارداتی حدود یک ماه به دست تولیدکننده برسد، اما اکنون این زمان به سه تا چهار ماه افزایش یافته است. از آنجا که پرداخت هزینه مواد اولیه نیز باید به‌صورت نقدی انجام شود، طولانی‌شدن زمان واردات، خواب سرمایه و هزینه تامین مالی تولیدکنندگان را افزایش می‌دهد.

افزایش قیمت پوشاک فقط ناشی از رشد نرخ ارز نیست

مشاور ارشد اتحادیه تولید و صادرات نساجی و پوشاک ایران در پاسخ به پرسشی درباره ارتباط تورم بالای پوشاک با افزایش نرخ ارز تاکید کرد: برای بررسی افزایش قیمت پوشاک باید مجموعه هزینه‌های تولید را در نظر گرفت و نمی‌توان تمام این افزایش را فقط به رشد نرخ ارز نسبت داد. بخشی از افزایش هزینه‌ها ناشی از رشد قیمت جهانی مواد اولیه است و در کنار آن، افزایش نرخ ارز، هزینه‌های حمل‌ونقل و نقل‌وانتقال پول نیز بر قیمت تمام‌شده اثر گذاشته‌اند.

وی خاطرنشان کرد: در شرایط فعلی، تولیدکنندگان و فروشندگان لزوما بیشترین منفعت را از افزایش قیمت‌ها نمی‌برند؛ چراکه هزینه تهیه و تامین مواد اولیه، حمل‌ونقل و فرایند تولید به‌شدت افزایش یافته است و بخش قابل‌توجهی از رشد قیمت فروش صرف جبران همین هزینه‌ها می‌شود.