مردم، سرزمین و نظام؛ معادله‌ای طلایی برای صیانت از انقلاب و دولت در ایران

به گزارش ایسنا، احمد عبدالرحمن نویسنده سیاسی و نظامی شبکه المیادین در گزارشی با این مقدمه نوشت: هیچ دولت یا نظام دیگری در جهان را سراغ ندارم که آنچه را جمهوری اسلامی ایران تجربه کرده و همچنان با آن روبروست تحمل کرده باشد. همچنین ملت دیگری چه بزرگ و چه کوچک را نمی‌شناسم که توانسته باشد در برابر چنین حجم عظیمی از فشارها، تجاوزها، محاصره‌ها و اقدامات محدودکننده، آن‌گونه که این جمهوری قدرتمند و توانمند ایستادگی کرده است، مقاومت کند. این کشور پس از انقلاب اسلامی باشکوه خود از وضعیتی که زمانی ابزاری خشن در دستان نیروهای جهانی ظلم و استکبار برای به‌کارگیری علیه ملت‌های منطقه بود، به بزرگ‌ترین دشمن و مخالف همان نیروها تبدیل شد. در واقع، برخلاف هر دولت دیگری، این نظام نه تنها در عرصه‌های سیاسی، اقتصادی و رسانه‌ای بلکه به‌طور مستقیم در میدان نبرد نیز به رویارویی با این قدرت‌های جنایتکار برخاسته است.

در جهان آزاد که تمامی سیاست‌های استعماری ایالات متحده و متحدانش را چه در سطح منطقه و چه در مقیاس جهانی، مردود می‌شمارد ایرانِ پس از انقلاب به مثابه نمادی از ایستادگی در برابر تجاوز و مقاومت در برابر جنایت‌کاری شناخته می‌شود. در واقع، ایران در پی رویارویی اخیر خود با گروه‌های شرور به پیشگام آزادی و صلح در سراسر جهان تبدیل شده است. به‌راستی که ایران به همراه متحدان و دوستانش تنها ملتی است که جرأت کرده به محور شرارت نه بگوید و با تمام وجود در برابر طرح‌های توسعه‌طلبانه و استعماری این محور استوار ایستاده است. در این مسیر، ایران بهای سنگینی پرداخته و همچنان می‌پردازد و در عین حال فداکاری‌هایی از خود نشان داده که حقیقتا بی‌همتا هستند.

با این حال، علی‌رغم تمام تلاش‌های این قاتلان و جنایتکاران و با وجود منابعی که به کار گرفتند و فجایعی که علیه غیرنظامیان در استان‌های مختلف ایران مرتکب شدند جمهوری اسلامی همچنان قادر به ایستادگی و مقابله بوده است. این نظام حتی خساراتی غیرمنتظره به دشمنانش وارد کرده است؛ دشمنانی که تصور می‌کردند ماجراجویی‌شان در ایران بیش از یک یا دو هفته یا در بدترین حالت، چند ماه به طول نخواهد انجامید. در عوض، آنها و به همراهشان تمام جهان با چنان پایداری بی‌سابقه و افسانه‌ای روبرو شدند که غافلگیرشان کرد؛ پایداری‌ که رویاهایشان را به کابوس تبدیل کرد؛ ضربه‌ای کاری بر نقشه‌هایشان وارد آورد و آنها را ناچار کرد تا در تمام طرح‌های خود که ضعف و سستی‌ آن آشکار شده بود تجدید نظر کنند.

در ایران، تنها قدرت نظامی نبود که توانست نقشه‌های دشمنان را خنثی کند به‌ویژه با توجه به اینکه توانمندی‌های نظامی ایران به‌هیچ ‌وجه با توانمندی‌های دشمنانش قابل ‌مقایسه نیست. همچنین، قدرت اقتصادی نیز تنها عاملی نبود که به ایران امکان داد تا در برابر محاصره‌ای که اکنون چهل ‌وهفتمین سال خود را سپری می‌کند، تاب بیاورد چراکه فشار اقتصادی بی‌سابقه و پیامدهای فاجعه‌بار ناشی از آن حتی برای کشوری بزرگ و سرشار از منابع همچون جمهوری اسلامی، از طریق راهکارهای صرفا اقتصادی قابل‌ مهار نبود بلکه به عاملی بسیار بنیادین‌تر نیاز بود.

می‌توان سه عامل کلیدی را برشمرد که به دولت ایران امکان داده‌اند تا با طیف گسترده‌ای از دشواری‌ها و چالش‌هایی که از زمان انقلاب با آن‌ها روبرو بوده است، مقابله کند؛ چالش‌هایی که از نوعی هستند که کمتر ملتی حتی ملت‌هایی که از منابع و توانمندی‌هایی به‌مراتب فراتر از ایران برخوردارند، با آن‌ها مواجه شده‌اند. در واقع، دولت‌های بسیاری زیر بار موانعی که به‌مراتب سبک‌تر از مشکلات پیشِ روی ایران بوده‌اند، فروپاشیده و سرنگون شده‌اند.

نخستین عامل از این عوامل ملت ایران است که خود مسئولیت حمایت و دفاع از انقلاب را بر عهده گرفت و هر آنچه برای حفاظت از آن در برابر تهدیدها لازم بود، فراهم آورد حتی زمانی که این تهدیدها به محاصره، گرسنگی، محرومیت از ضروریات اولیه زندگی و یا حتی از دست رفتن جان افراد منجر شد. این وضعیت، پیامد جنایات دشمنانی بود که از هیچ تلاشی فروگذاری نکردند و از هیچ روشی برای تحت فشار قرار دادن و محدود ساختن این ملت دریغ نکردند تا آنجا که کار را به کشتار مردم با انواع بمب‌های هوشمند کشاندند و حتی تهدید به استفاده از سلاح‌های هسته‌ای تاکتیکی کردند که در سطح بین‌المللی ممنوع هستند.

مردم ایران با وجود تنوع قومی، مذهبی و زبانی توانسته‌اند از این تفاوت‌ها فراتر رفته و آن‌ها را به نوعی هماهنگی و وحدت در تمامی لایه‌های جامعه تبدیل کنند. این امر موجب تقویت استقامت اجتماعی شده است؛ عنصری که ستونی حیاتی و اجتناب‌ناپذیر برای مقابله با تهدیدات پرشمار پیش روی کشور محسوب می‌شود به‌ویژه تلاش‌هایی که با هدف دامن زدن به منازعات فرقه‌ای یا شعله‌ور ساختن جنگ داخلی صورت می‌گیرند چراکه این‌گونه تهدیدات در مقایسه با تهاجم خارجی خطری به‌مراتب بزرگ‌تر برای ثبات کشور تلقی می‌شوند.

نگاهی گذرا به بافت اجتماعی ایران، تنوعی چشمگیر را آشکار می‌سازد. گروه فارس بزرگ‌ترین گروه در کشور است که حدود ۶۰ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهد و عمدتا در مناطق مرکزی، شرقی و جنوبی متمرکز شده است. پس از آن، گروه‌های آذربایجانی و ترک زبان قرار دارند که حدود ۲۱ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند و در شمال غربی جمهوری اسلامی به‌ویژه در استان‌های آذربایجان شرقی، آذربایجان غربی و اردبیل ساکن هستند.

کردها حدود ۱۰ درصد از جمعیت جمهوری اسلامی ایران را تشکیل می‌دهند و در مناطق غربی و شمال غربی، به‌ویژه در استان‌های کردستان، کرمانشاه و آذربایجان غربی ساکن هستند. لرها و بختیاری‌ها نیز حدود ۶ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند و در غرب و جنوب غربی کشور متمرکز شده‌اند. اعراب نیز تنها حدود سه درصد از جمعیت را شامل می‌شوند که اکثریت آن‌ها در استان خوزستان در جنوب غربی کشور زندگی می‌کنند.

علاوه بر این گروه‌ها، اقوام و اقلیت‌های دیگری همچون بلوچ‌ها، ترکمن‌ها، گیلک‌ها، مازندرانی‌ها، ارمنی‌ها، آشوری‌ها و یهودیان نیز در بخش‌های مختلف کشور حضور دارند و در کنار سایر گروه‌های قومی و ملی که جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند، زندگی می‌کنند.

علاوه بر تنوع قومی، تنوع مذهبی نیز در ایران وجود دارد؛ حدود ۹۰ درصد از جمعیت پیرو شاخه شیعه اسلام هستند، در حالی که حدود ۱۰ درصد از شاخه سنی پیروی می‌کنند. همچنین اقلیت‌های غیرمسلمانی همچون مسیحیان، یهودیان، زرتشتیان و منداییان نیز در ایران حضور دارند.

در میان این تنوع قومی و فرقه‌ای، ملت ایران حس وحدت و انسجام خود را حفظ کرده‌اند؛ آن هم با وجود کارزارهای گوناگون ارعاب و تطمیع که علیه آنان به کار گرفته شد و تلاش‌های مستمری که برای ایجاد تفرقه و دامن زدن به منازعات فرقه‌ای یا قبیله‌ای صورت گرفت. این تلاش‌ها در ماه‌های منتهی به تهاجم اخیر در اواخر فوریه گذشته به اوج خود رسید و حتی تا تجهیز برخی گروه‌ها به سلاح نیز پیش رفت؛ واقعیتی که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده نیز به آن اذعان کرده است. افزون بر این، عناصر تروریستی از خارج وارد کشور شدند تا در خشونت‌هایی که این وقایع را همراهی می‌کرد، مشارکت کنند. اگر درایت مردم و هوشیاری رهبری نبود، کشور ممکن بود به سوی آینده‌ای نامعلوم سوق داده شود و جنگ داخلی ویرانگری شعله‌ور شود که هیچ‌چیز را بر جای نمی‌گذاشت.

نشانه‌ها و شواهد گوناگونی وجود دارد که به‌وضوح بر نقش مردم ایران در حراست از نظام و انقلاب در برابر خطرات عظیمی که آنان را احاطه کرده است، دلالت دارد؛ خطراتی که از زمان پیروزی انقلاب وجود داشته‌اند اما در سال‌های اخیر به‌طور چشمگیری تشدید شده‌اند. این تشدید وضعیت در جریان تجاوز اخیر به اوج خود رسید که پیامدهای آن همچنان مشهود است؛ بسیاری بر این باور هستند که این شرایط ممکن است در روزها یا هفته‌های پیش رو بار دیگر شعله‌ور شود.

شاید بتوان گفت برجسته‌ترین و مهم‌ترین این نشانه‌ها، همبستگی گسترده مردمی پیرامون رهبری سیاسی و نظامی جمهوری اسلامی و در رأس آن‌ها رهبر انقلاب و نظام است؛ کسی که در نگاه اکثریت ایرانیان حتی کسانی که ممکن است از نظر سیاسی با نظام اختلاف‌ نظر داشته باشند از جایگاهی ویژه برخوردار است.

در پی آغاز تهاجم علیه ایران در اواخر فوریه گذشته که به شهادت شماری از رهبران جمهوری اسلامی، ارتش و سپاه پاسداران در جریان بمباران‌های خائنانه صهیونیستی-آمریکایی منجر شد و در میان آنها نام رهبر انقلاب، شهید سید علی خامنه‌ای بیش از همه به چشم می‌خورد ایران شاهد موجی بی‌نظیر از همبستگی مردمی بود. مردم تقریبا به‌طور یکپارچه، پیرامون رهبری جدید انقلاب گرد آمدند. حتی کسانی که تنها چند روز پیش از جنگ علیه نظام دست به تظاهرات زده و خواستار اصلاحات اقتصادی، اجتماعی و غیره بودند، به بدنه اصلی جامعه که به خیابان‌ها آمده بودند پیوستند تا ضمن تجدید بیعت با رهبری خود، در برابر فراخوان‌های فتنه‌انگیزی و درگیری‌های داخلی، استوار و ثابت‌قدم بایستند.

این امر برای نیروهای متجاوز که تصور می‌کردند مردم از خلأ قدرت ناشی از ترورها و هدف قرار دادن نهادهای دولتی برای قانون‌شکنی و به راه انداختن موجی گسترده از اعتراضات در سراسر جمهوری بهره خواهند برد، غافلگیری تمام‌عیار بود.

گواهی دیگر پافشاری مردم ایران بر تداوم زندگی روزمره با وجود تمام خطرات ناشی از آن بود. مردم تن به نقشه‌های دشمنان ندادند؛ نقشه‌هایی که هدفشان وادار کردن آنان به توقف کار، تسلیم در برابر ترس، ترک خیابان‌ها و تبدیل شدن به تماشاگرانی صرف در برابر رویدادهایی بود که علیه میهنشان رقم می‌خورد.

در بحبوحه کارزاری شدید از جنگ روانی کارکنان در تمامی بخش‌های نهادهای ایرانی دوشادوش کارگران، کسبه و فروشندگان با نهایت تعهد به انجام وظایف خود ادامه دادند. این امر ضربه‌ای سنگین بر پیکر دشمنان وارد آورد و عملا نقشه‌های آنها را خنثی کرد. همزمان پیامی اطمینان‌بخش به آحاد مردم مخابره شد: جنگ موجب اختلال در زندگی آنها نخواهد شد و بحران‌های لاینحل پدید نخواهد آورد بلکه زندگی با وجود بمباران‌ها و ویرانی‌ها همچنان به روال عادی خود ادامه خواهد داد.

سازگاری شهروندان ایرانی با محاصره اقتصادی و پیامدهای دردناک آن، گواهی دیگر بر نقش‌آفرینی مردم در رویارویی با جنگ و تجاوز بود. رویدادها نشان داد که عموم مردم ایران به ادعاهای مشکوک مبنی بر بروز بحران در تأمین کالاهای اساسی، فرآورده‌های نفتی یا اقلام پزشکی بی‌توجه بودند چراکه هیچ‌گونه هجوم سراسیمه‌ای به فروشگاه‌ها یا پمپ‌بنزین‌ها آن‌چنان که ممکن است در بسیاری از نقاط دیگر جهان دیده شود رخ نداد. در عوض، فضایی سرشار از آرامش و نظم بر بیشتر استان‌های کشور حاکم بود؛ واقعیتی که حتی اکثر خبرنگاران خارجی حاضر در ایران که تحولات روزمره جنگ را از داخل کشور پوشش می‌دادند نیز نمی‌توانستند آن را انکار کنند.

این واقعیت که میلیون‌ها ایرانی در بحبوحه‌ بمباران‌های وحشیانه‌ شهرهایشان و پس از فقدان شمار زیادی از رهبران انقلابی و دولتی به خیابان‌ها آمدند به مثابه‌ نیروی محرکه‌ای قدرتمند برای ایستادگی در برابر جنگ و تجاوز عمل کرد. این رویداد به کسانی که روی روی‌گردانی مردم از انقلاب و رهبری‌شان شرط بسته بودند، بار دیگر ثابت کرد که شرط‌شان را باخته‌اند و انتظاراتشان بیهوده بوده است. این امر نشان داد که انسجام مردم و حمایت آنها از نظام با تمام ابعاد و ارکانش چنان مستحکم است که با دروغ‌ها و مهملاتی که نیروهای شر و تجاوز ترویج می‌کنند، هرگز فرو نخواهد ریخت.

ملت ایران با استقامت، صبر و وحدت حول محور رهبری خود ثابت کرده‌اند که همچون صخره‌ای مستحکم هستند که توطئه‌های دشمنان را درهم می‌شکند. آنها نشان داده‌اند که نظام و انقلابی که بر پایه ملتی پویا و آگاه استوار است هرگز نمی‌تواند مغلوب یا سرنگون شود حتی اگر تمام نیروهای شر در جهان علیه آن بسیج شوند.