بقا مقدم است یا توسعه؟

ظرفیت‌های معدنی و انرژی، توسعه بخش معدن و صنایع معدنی را به الگویی آینده‌نگرانه برای اقتصاد ایران، بدل کرده است. هرچند در طول دهه‌های اخیر وابستگی اقتصاد کشور به نفت، مانع اتکای قابل‌توجه به توسعه معدنی و صنایع معدنی شده و این گفتمان را در سطح شعار، نگه داشته است. در این میان بی‌توجهی به الزامات توسعه همه‌جانبه، در اولویت نبودن طرح‌های آمایش سرزمینی، تصمیم‌گیری با محوریت سیاسی، تحریم و عدم ورود تکنولوژی و دانش روز دنیا به کشور نیز مانع توسعه تحقق اهداف توسعه‌ای در این بخش شده است. در میان تمام چالش‌های یادشده، کشور در طول بیش از یک سال گذشته درگیر جنگ، اعمال فشار همه‌جانبه و همچنین محاصره اقتصادی شده است. علاوه‌بر این شاهد تحمیل خسارات جدی به صنایع معدنی کشور در طول جنگ بوده‌ایم. در چنین فضایی این سوال جدی مطرح می‌شود که آیا توسعه معدن و صنایع معدنی همچنان باید در گفتمان سیاسی و اقتصادی کشور مورد توجه باشد؟ یا بازسازی و حفظ شرایط فعلی در اولویت قرار گیرد؟